Een slechtziende en een rolstoeler die elkaars buddy zijn in een run. Als je me dit een jaar geleden had verteld dat ik dit zou doen, had ik je voor gek verklaard. Toen kwam Lowie van Eck een maand geleden die precies dit idee voorstelde. Ik zal eerlijk zeggen dat ik heel veel twijfels had, maar toen we vandaag de 3 km gingen uitproberen toen zag ik dat werkelijk álles mogelijk is zolang je er maar voor openstaat.
Met een koord van Stichting Running Blind aan mijn rolstoel gebonden gingen we over het grindpad. Het was even zoeken wat het fijnste was en hoe het koord niet in de weg zou zitten, maar uiteindelijk vonden we de beste positie. Eens in de zoveel tijd zei ik ‘achter mij’ of ‘los lopende hond’ maar eigenlijk was dat niet eens nodig. We begonnen met een redelijk jog tempo met af en toe looppauzes (en hond-aai-pauzes) tussendoor, maar toen we van het grind af gingen en het fietspad op kwamen we in een lekker hardloop tempo (Lowie’s woorden).
Geen enkel moment maakte ik me zorgen, in tegenstelling tot wat ik voorafgaand had gedacht. Toen maakte ik me zorgen of Lowie mij daadwerkelijk kon helpen als ik vast kwam te lopen, dat ik hem heel veel moest sturen of dat ik het koord heel erg zou voelen, maar al die zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon binnen de eerste paar meters en ik had eindelijk –na twee jaar– weer plezier in het hardlopen.
Constant zien we in de wereld een mindervalide en een valide persoon als vrienden, buddies en noem maar op. Maar in de laatste paar maanden ben ik meer met mijn mede rolstoelers aan het afspreken voor een girls night out. Of zoals in dit geval heb ik één van de beste buddies gevonden in een mede-mindervalide hardloper.
Dus er zullen vast vaker posts komen van mij en Lowie. En Lowie, dankjewel voor dit idioot, maar geniaal idee.
Geschreven door : Syenne de Groot
(All texts are written by me without the help of AI!)
Nederlands 
English (UK)